Ahoy Noord!

Ik woon en werk op Zuid. Is dat een probleem?

Wonen doe ik op het Noordereiland. Volgens sommigen is dat geen Zuid. De mensen die dat zeggen, zijn vaak mensen die op Noord wonen. Die vinden het blijkbaar zielig dat ik op Zuid woon.

‘Waar jij woont is het toch mooi? Daar aan de Maas. Nee joh, het Noordereiland.. dat is geen Zuid!’ ‘Eeeh?’ De Fenixloods, ook zoiets. Sinds dat ding hip is geworden, wordt Katendrecht toegerekend aan het centrum. ‘Eeeh?’ Hotspots leggen blijkbaar niet op Zuid. Hotspots doen blijkbaar afbreuk aan het dominante beeld als het ‘afvoerputje’ van Nederland, als het gebied dat de verkeerde lijstjes aanvoert. Wij van Zuid denken daar anders over. Ik ken mensen die niet dood gevonden willen worden op Noord. In buurtwinkels wordt er op steeds luidere toon over gesproken: ‘We laten ons niet noordificeren!’ Werken doe ik bij Inholland. Als projectleider van de Actieacademie bij Inholland Rotterdam probeer ik studenten Social Work te verbinden met vraagstukken op Zuid. Eerlijk is eerlijk, die zijn er genoeg. Maar laten we niet vergeten waar de kracht van Zuid ligt: in de kracht van haar gemeenschappen. Gemeenschappen ontstaan door verhalen. Ook daarvan zijn er genoeg, op Zuid. Wij zijn niet alleen Inholland op Zuid, we zijn ook InHolland van Zuid.

De Maas

Noordificeren? Nou nee, dacht het niet.

Tja, Zuid bekijken door de ogen van Noord. En dan valt alles tegen natuurlijk. Tenminste, dat lijkt zo’n beetje de dominante opinie. Zelfs de campagne ZieZuid, met al z’n positieve bedoelingen, bezondigt zich eraan. Immers, ZieZuid is opgezet om Zuid door een andere bril te bekijken. Om in te zoomen op de mooie dingen die Rotterdam-Zuid te bieden heeft: “Onontdekte plekken, bijzondere initiatieven, mooie mensen en positieve ontwikkelingen van Zuid waar menig Rotterdammer nog geen weet van heeft. We willen zoveel mogelijk mensen enthousiast maken over deze onontdekte kant van Rotterdam en duizenden redenen geven waarom Zuid ‘gers’ is.” Ik heb dan ook een boodschap: Mensen van Noord, Zuid is al gers! Maar goed, eerlijk is eerlijk, het kan natuurlijk altijd beter. En een beetje verbeelding kan ons daarbij helpen.  En verbeelding hebben wij genoeg, op Zuid. Zeker op het Noordereiland.

Als het aan ‘onze’ kunstenaar Joe Cillen ligt, is het eiland een schip in de Maas. En omdat we er al enige tijd voor anker liggen, en inmiddels één van de iconen van de stad zijn geworden, heeft hij vrijstelling van havengeld gevraagd bij het Havenbedrijf. Totdat we er genoeg van hebben natuurlijk. Dan varen we naar onbekende maar paradijselijke oorden: “Joe Cillen gelooft er heilig in: eens zal het motorschip Noordereiland zich losmaken van de wal en koers zetten naar een paradijselijk oord. Al vijftien jaar droomt de kunstenaar ervan om van het Rotterdamse eiland in de Maas, dat als een soort Ile de la Cité de schakel vormt tussen Noord en Zuid, een reusachtig schip te maken. Stroomafwaarts zal de tocht van het M/S Noordereiland gaan, dwars door de Erasmusbrug heen, waarna het schip met bewoners en al het ruime sop zal kiezen.” (NRC, 12 januari 2001)

Wie vaart er mee?

Ik woon en werk dus op Zuid. Wij varen van ergens naar nergens. Wie vaart er mee?
____________________________________________________________________
Erik Sterk
Actieacademie Rotterdam, Social Work
Hogeschool Inholland Rotterdam

Erik Sterk - InHolland
Erik Sterk – Inholland Rotterdam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *